شماره ۴۴۲ - تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتن

تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتن
می کنم روشن به آه دل چراغ خویشتن ۱

تا به کی ای لاله دامن می زنی بر آتشم
روزگاری شد که می سوزم به داغ خویشتن ۲

آرزوهای سپندم مضطرب دارد مرا
وقت آن آمد زنم آتش به باغ خویشتن ۳

دارد از مرهم حذر پروانه داغ خودم
می زنم گل بر سر خود از چراغ خویشتن ۴

گاه بر گرداب می پیچم گهی بر گردباد
رفته ام از خود به سودای سراغ خویشتن ۵

فرصت بر گرد خود گشتن نمی باشد مرا
ساعتی از غم نمی یابم فراغ خویشتن ۶

شام و صبح رفته من باز آید بر سرم
می کنم هر شب تماشا گشت زاغ خویشتن ۷

اهل صحبت سیدا عمریست سرگرم خودند
با که همچون شمع می سوزی دماغ خویشتن ۸