شماره ۴۴۳ - چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن

چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن
بسته ام چون غنچه گل در به روی خویشتن ۱

دیده ام تا پیچ و تاب کاسه گرداب را
می برم خالی از این دریا به سوی خویشتن ۲

سر به صحرا می زنم تا یابم از مجنون فغان
گردبادم می روم در جستجوی خویشتن ۳

یاد عمر رفته از هم ریخت اجزای مرا
می روم چون برگ گل دنبال بوی خویشتن ۴

کرده ام چون شمع از خامی سر خود را سفید
زین ندامت می زنم آتش به موی خویشتن ۵

یاد مرهم زین طبیبان دردم افزون می کند
می گریزم از دوای چاره جوی خویشتن ۶

جغدم و ویرانه ام باشد حصار عافیت
پای نگذارم دگر بیرون ز کوی خویشتن ۷

می روم بر خانه آئینه بر دفع ملال
می نشینم بی تکلف روبروی خویشتن ۸

روز و شب تن پروران سرگشته نفس خودند
آسیا باشد گرفتار گلوی خویشتن ۹

خامه آتش زبان دست خود را سیدا
می کشم چون میل در چشم عدوی خویشتن ۱۰