شماره ۴۴۵ - دلم افسرده شد از گردش ارض و سما بیرون

دلم افسرده شد از گردش ارض و سما بیرون
مرا یکدانه آن هم آرد شد از آسیا بیرون ۱

صبا چون حلقه در چشم در راه تو وا کرده
منه از محفل خود زینهار ای شمع پا بیرون ۲

اگر ریزند چون گل طشت آتش در گریبانت
مکن زینهار دست از آستین پیش گدا بیرون ۳

مرا شرم گنه افگنده در گرداب حیرانی
مگر آرد ازین سرگشتگی لطف خدا بیرون ۴

سر کوی تو از خون شهیدان لاله زاری شد
نمی آید تو را پای نگارین از حنا بیرون ۵

نباشد پش غافل اعتباری خاکساران را
نیاید چشم کور از عهده این توتیا بیرون ۶

به زیر خاک تا صبح جزا هر روز غوغائیست
چرا هرگز نمی آید از این مردم صدا بیرون ۷

نسیم پیرهن در بار دارد کاروان ما
همین آواز آید از دل چاک درا بیرون ۸

تو را دست مروت تا بود بر دوش غمناکان
نخواهد گشت از شهر بخارا سیدا بیرون ۹