شماره ۵۴۶ - گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی

گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی
سرو من از چمن نشو و نما می آیی ۱

هر که از دور تو را دید جوان می گردد
تازه روز چون خضر از آب بقا می آیی ۲

گل کند غنچه صفت خنده خود را پنهان
چون تو در پیرهن شرم و حیا می آیی ۳

کوچه باغ نظرم گشته لبالب ز گلاب
عرق آلوده چو شبنم ز کجا می آیی ۴

هر که در کوچه تو را دید مرا می گوید
بی محابا به سر کوی بلا می آیی ۵

ز غزالان حرم آهوی مشکین شده اند
دامن افشان ز بیابان خطا می آیی ۶

کعبه و بتکده بر دامنت آویخته اند
به طواف دل بیچاره ما می آیی ۷

خم شده قامتم از بار غمت چون محراب
بهر پرسیدنم از بهر خدا می آیی ۸

سیدا بس که سبکروح تر از برگ گلی
در چمن پیشتر از باد صبا می آیی ۹