شماره ۱۵۷ - تا نگوئی بجهان دوست مرا بسیار است

تا نگوئی بجهان دوست مرا بسیار است
دوست اکسیر بود این سخن از اسرار است ۱

راستی ز اهل صفا دوست بدست آوردن
آید آسان بنظر لیک بسی دشوار است ۲

آنکه دارد بنظر نفع خود از صحبت دوست
دوست نبود ز حریفان سر بازار است ۳

ای بسا دوست نما دشمن جانی که تمام
در تظاهر پی منظور خود آن مکار است ۴

ای بسا دوست که با دوست زند لاف وفا
لیک گاه عمل از وی بری و بیزار است ۵

ای بسا دوست که ازابلهی و نادانی
دوست را مایهٔ صدگونه غم و آزار است ۶

جذب گفتار مشو دوست مدان آنکس را
که نه گفتار وی‌ام یخته با کردار است ۷

دوست آنست که هنگام گرفتاری دوست
از طریق عمل آن غمزده را غمخوار است ۸

دوستی خود ثمر نخل وجود من و تست
سوختن در خور نخل است اگر بی بار است ۹

اثر دوستی و مهر و محبت باشد
آنچه در دهر ز صاحب اثران آثار است ۱۰

بهتر آنست کزین مسئلهٔ دور و دراز
رشته کوتاه کنم ورنه سخن بسیار است ۱۱

چون کنایت ز صراحت بود اولی اینجا
با همه بی نظری ها نظری در کار است ۱۲

مختصر شرحی اگر گفته‌ام از مهر و وفا
پی به مقصود برد آنکه دلش بیدار است ۱۳

با خدا باش و بپوش از همه کس دیده صغیر
فارغست از همه کس آنکه خدایش یار است ۱۴