شماره ۲۹۸ - نه ملک دان سبب افتخار خویش و نه مال

نه ملک دان سبب افتخار خویش و نه مال
که این بود ز فنا ناگزیر و آن ز زوال ۱

بدولتی که ندارد فنا اگر داری
بناز بر همه و آن هست علم و عقل و کمال ۲

بطبع اهل دل ار بایدت شدن مطبوع
بدان که دیده دل بنگرد بحسن خصال ۳

برآر از دل خود ریشهٔ عداوت را
که این شجر ثمرش نیست غیر رنج و ملال ۴

در وفا و محبت بکوب تا که شود
گشوده بر رخت از هر طرف در اقبال ۵

جهان و هر چه در آن هست زیر پر گیرد
اگر همای محبت ز هم گشاید بال ۶

صغیر به ز محبت گهر نمی یابی
ببحر فکر کنی غور اگر هزاران سال ۷