شماره ۱۴۷ - هر دل که ازان نگار خالی ست

هر دل که ازان نگار خالی ست
باغی ست که از بهار خالی ست ۱

از کودک اشک می شود پر
هرجا ز توام کنار خالی ست ۲

با اینهمه ریشه کاری سعی
دستم چو کف چنار خالی ست ۳

چون شیشه ساعتم سبکروح
روزی که دل از غبار خالی ست ۴

طغرا، شده گلشن از بتان پر
افسوس که جای یار خالی ست ۵