شماره ۲۰۶ - خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت

خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
همچو سنبل پیش را هم را پریشانی گرفت ۱

دل نخواهد داشت دست صدق از دامان صبح
زان که تعلیم صفا زان پیر نورانی گرفت ۲