هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر نگرش شاعر به زندگی و برخی محدودیتهای آن است. او از آرامش و آسایش سخن میگوید که گاهی برایش غیرممکن است، از حرام بودن برخی لذتها مانند می ناب و آب در شرایط خاص یاد میکند، و همچنین به ارزشهای اخلاقی مانند عدم پذیرش تهمت و کشتن اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به موضوعاتی مانند حرام بودن برخی لذتها و مفاهیم اخلاقی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۰۷ - آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
بر روز سیاهم شب مهتاب حرام است ۱
پروانه شب از بستر آرام گریزد
تا شمع نیاسوده، برو خواب حرام است ۲
من همچو سبو، دست گرفتم به در گوش
آن روز که گفتند می ناب حرام است ۳
کام طلب از چشمه و جو تر نتوان کرد
تا لب به محیطی نرسد، آب حرام است ۴
ما تهمت آرام، به دشمن نپسندیم
در ملت ما، کشتن سیماب حرام است ۵
بر روز سیاهم شب مهتاب حرام است ۱
پروانه شب از بستر آرام گریزد
تا شمع نیاسوده، برو خواب حرام است ۲
من همچو سبو، دست گرفتم به در گوش
آن روز که گفتند می ناب حرام است ۳
کام طلب از چشمه و جو تر نتوان کرد
تا لب به محیطی نرسد، آب حرام است ۴
ما تهمت آرام، به دشمن نپسندیم
در ملت ما، کشتن سیماب حرام است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - ما چو مینای شرابیم و فلک همچو قدح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.