هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از اندوه ناشی از فقدان یک گل (نماد زیبایی و زندگی) سخن میگوید و اشاره میکند که پروانهای (نماد عشق و فداکاری) در سوگ آن، انگشت خود را در شعله شمع میسوزاند. این تصاویر نمادین، حس غم و از دست دادن را منتقل میکنند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم نمادین و عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، اشاره به رنج و فداکاری (سوختن پروانه) ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا ناراحتکننده باشد.
شماره ۳۰۱ - گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
می گزد در ماتم پروانه شمع انگشت خود ۱
می گزد در ماتم پروانه شمع انگشت خود ۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱
۱۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰۰ - چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
گوهر بعدی:شماره ۳۰۲ - گل ما را به آب غم سرشتند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
