هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از غم و اندوهی که در سرنوشت او نهفته است سخن میگوید و اشاره میکند که حتی قلم استاد نیز از دیدن سرنوشت او میگرید. او از مخاطب میخواهد که در این دنیای پرغم، به دنبال شادی نباشد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عمیق فلسفی و عاطفی مانند غم، سرنوشت و تقدیر است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، زبان و سبک شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۳۰۲ - گل ما را به آب غم سرشتند
گل ما را به آب غم سرشتند
مجو شادی ز خاک این غم آباد ۱
نمی دانم چه دید از سرنوشتم
که می گرید قلم در دست استاد ۲
مجو شادی ز خاک این غم آباد ۱
نمی دانم چه دید از سرنوشتم
که می گرید قلم در دست استاد ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰۱ - گر خورد در فوت ما آن گل تاسف، دور نیست
گوهر بعدی:شماره ۳۰۳ - سرجوش داغ لاله به جوشم نمی رسد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
