شماره ۴۹۵ - بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم

بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم
عمرها چون آسیا گشتیم و در جای خودیم ۱

چون بط می می دویم از بهر کام دیگران
عشرت افروز حریفان، محنت افزای خودیم ۲

هر طرف صد داغ حسرت بر تن ما ریخته
اشک ریزان همچو طاووس از تماشای خودیم ۳