هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از غم و اندوه خود میگوید و احساس تنهایی و انزوا را بیان میکند. او با تصاویری مانند ابر مژه و بارش اشک، باران و دریا، و لالههای صحرا، احساسات عمیق خود را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد.
شماره ۵۶۳ - غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
نگذارند که در میکده تنها باشم ۱
من و ابر مژه، کز بارش نیسانی او
هر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم ۲
همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهر
موسم لاله چو در دامن صحرا باشم ۳
نگذارند که در میکده تنها باشم ۱
من و ابر مژه، کز بارش نیسانی او
هر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم ۲
همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهر
موسم لاله چو در دامن صحرا باشم ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۱۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶۲ - همچو نرگس در چمن گر میگسار افتاده ام
گوهر بعدی:شماره ۵۶۴ - هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
