هوش مصنوعی:
شاعر در این بیت از تنهایی و درد خود میگوید و بیان میکند که در گوشهی تنهایی، تنها درد است که بازوی او را میگیرد و او از غم دست بر صورت میزند.
رده سنی:
15+
محتوا شامل مفاهیم عمیق احساسی و غمانگیز است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک یا مناسب نباشد.
شماره ۵۶۴ - هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
هرگز نمی گیرد کسی جز درد، بازوی مرا
در کنج تنهایی، زغم، چون دست بر رو می زنم ۱
در کنج تنهایی، زغم، چون دست بر رو می زنم ۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱
۲۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶۳ - غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند
گوهر بعدی:شماره ۵۶۵ - قبای عافیت در بر ندارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
