خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از نداشتن آرامش و خوشبختی در زندگی خود شکایت می‌کند. او احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند و با وجود تلاش‌هایش، احساس می‌کند که هیچ چیز در زندگی‌اش به نتیجه نرسیده است. او خود را مانند پرنده‌ای بی‌بال می‌داند که پناهی ندارد و حتی زمانی که به آرزویش می‌رسد، باور نمی‌کند.

رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عمیق عاطفی و ناامیدی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد. درک کامل این احساسات نیاز به بلوغ عاطفی دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد شکل می‌گیرد.

قبای عافیت در بر ندارم
کلاه دلخوشی بر سر ندارم

صراحی قسمتم درخواب کردن
چو بالین یافتم، بستر ندارم

ندیدم هیچ گه یاری ز کوکب
تو گویی بر فلک اختر ندارم

ز گریه، درسها بر صفحه رخ
روان کردم، ولی از بر ندارم

به مرغ تیر مانم از ضعیفی
که بالی در پناه پر ندارم

چو طغرا بس که نومیدم ز گردون
به کامم گشت و من باور ندارم

«طغرای مشهدی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir