هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از زیباییهای بهشت و طبیعت سخن میگوید و از عناصری مانند گل، بلبل، و ساغر برای بیان مفاهیم عرفانی و اخلاقی استفاده میکند. شاعر تأکید میکند که نباید مانند گل بیحرکت بود، بلکه باید مانند بلبل از زندگی لذت برد و غم را به عنوان توشهای برای راه در نظر گرفت.
رده سنی:
15+
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۸۴ - خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد
خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد
خروش نوحه در آن بانگ بلبلی باشد ۱
چو گل مباش که نی نوشد و نه نوشاند
درین چمن اگرت ساغر ملی باشد ۲
ز بس که خورده دلم غم نماند در عالم
غمی که توشه راه توکلی باشد ۳
گل از ندیمی باد بهشت کی خندد
در آن چمن که نه افغان بلبلی باشد ۴
رهم فتاد فصیحی به طرف گلزاری
که آفتاب در آن سایه گلی باشد ۵
خروش نوحه در آن بانگ بلبلی باشد ۱
چو گل مباش که نی نوشد و نه نوشاند
درین چمن اگرت ساغر ملی باشد ۲
ز بس که خورده دلم غم نماند در عالم
غمی که توشه راه توکلی باشد ۳
گل از ندیمی باد بهشت کی خندد
در آن چمن که نه افغان بلبلی باشد ۴
رهم فتاد فصیحی به طرف گلزاری
که آفتاب در آن سایه گلی باشد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۳ - فلک خونم به تیغ آن بت بیباک میریزد
گوهر بعدی:شماره ۸۵ - چه دانستم که رازم مو به مو اظهار خواهد شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
