شماره ۷ - فقیا بفیکا تفز بالعلا

فقیا بفیکا تفز بالعلا
معلماعلی قلبکا القیا ۱

بیا زاهد از باده ما بشوی
دل و جان ز اوساخ زرق و ریا ۲

از من می که در کیش اکسیریان
گدائی کند مهر از و کیمیا ۳

به میخانه ما یکی برگذر
نه میخانه بل کعبه اصفیا ۴

می از جام ما خور که تا روز حشر
زخاک تو خورشید روید گیا ۵

الهی دلم بنگه مهر تست
که اقلیم نور است و صقع ضیا ۶

شد اشراق خاک تو کز خاک او
کند دیده عقل کل توتیا ۷