شماره ۱۰ - آتش که شعله عاریت از جان ما گرفت

آتش که شعله عاریت از جان ما گرفت
چون برق عشق بود که در آشنا گرفت ۱

ای بس که در فراق تو از بخت واژگون
نفرین خویش کردم و گردون دعا گرفت ۲

هر جا که جان خسته به بیماری ئی فتاد
عشق تو رفت و بیعت درد از دوا گرفت ۳

این دل که عنکبوت زوایای محنت است
یارب چسان به دام حیل این هماگرفت ۴

ای بیوفا خیال تو چندان به روز هجر
پهلوی ما نشست که بوی وفا گرفت ۵

روزی کتاب هستی ما می نوشت چرخ
تقدیر رفت نسخه اصل از بلا گرفت ۶

شرمنده خیال توام کم قبول کرد
من خاک بودم او ز کرم توتیا گرفت ۷

اشراق چون دو چشم تو در خشکسال هجر
چندان گریستم که کنارم گیا گرفت ۸