هوش مصنوعی:
شاعر در این اشعار از درد عشق و فراق مینالد و از آتش دل و اشکهای بیپایان خود سخن میگوید. او از دوست میخواهد که به او بپیوندد و از ویرانیهای دلش آگاه شود. همچنین، شاعر بیان میکند که چگونه درد دلش را با ناله به دوست ابراز کرده و دلش را که روزی مایه آرامش بود، نثار معشوق کرده است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و ادبیات غنی کلاسیک فارسی، فهم آن را برای سنین پایینتر دشوار میکند.
شماره ۳۲ - چنان ز آتش دل سینه مشتعل کردم
چنان ز آتش دل سینه مشتعل کردم
که جان آتش سوزنده را خجل کردم ۱
بیا که بی تو دعایم به آسمان نرسد
ز بس که راه فلک ز آب دیده گل کردم ۲
مکن تأمل و در خانه دل آتش زن
به چند ارزد ویرانه جا بهل کردم ۳
چنان ز درد دل امشب به دوست نالیدم
که درد را ز دل خویش منفعل کردم ۴
هزار خرمن آتش فکندم اندر دل
بیا ببین که چه با روزگار دل کردم ۵
دلی که مایه ی دکان عیش بود اشراق
منش نثار یکی شوخ دل گسل کردم ۶
که جان آتش سوزنده را خجل کردم ۱
بیا که بی تو دعایم به آسمان نرسد
ز بس که راه فلک ز آب دیده گل کردم ۲
مکن تأمل و در خانه دل آتش زن
به چند ارزد ویرانه جا بهل کردم ۳
چنان ز درد دل امشب به دوست نالیدم
که درد را ز دل خویش منفعل کردم ۴
هزار خرمن آتش فکندم اندر دل
بیا ببین که چه با روزگار دل کردم ۵
دلی که مایه ی دکان عیش بود اشراق
منش نثار یکی شوخ دل گسل کردم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱ - ای که گویی ما به زهد از خود حجاب افکندهایم
گوهر بعدی:شماره ۳۳ - ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
