هوش مصنوعی:
این شعر از عشق، هجران، و رنجهای عاشقانه سخن میگوید. شاعر از بادهنوشی به عنوان نماد فراموشی و تسکین دردهای عشق یاد میکند و از شبهای بیخوابی و اشتیاق به معشوق مینالد. همچنین، به فداکاری جان برای یار و گمکردن راه عشق در غیاب او اشاره دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه عمیق و اشارات عرفانی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند بادهنوشی و درد هجران برای مخاطبان جوانتر نامناسب تلقی میشود.
شماره ۳۳ - ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم
ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم
تعویذ عقل و مائده هوش کرده ایم ۱
شبهای هجر خار مغیلان به جای خواب
با مردمان دیده هم آغوش کرده ایم ۲
در جام آفتاب شده باده خون دل
بر یاد این شراب که مانوش کرده ایم ۳
عریانی است قسمت ماگر چه از جهان
جان را فدای یار قباپوش کرده ایم ۴
اشراق زنده ایم همان بی وصال دوست
گویی طریق عشق فراموش کرده ایم ۵
تعویذ عقل و مائده هوش کرده ایم ۱
شبهای هجر خار مغیلان به جای خواب
با مردمان دیده هم آغوش کرده ایم ۲
در جام آفتاب شده باده خون دل
بر یاد این شراب که مانوش کرده ایم ۳
عریانی است قسمت ماگر چه از جهان
جان را فدای یار قباپوش کرده ایم ۴
اشراق زنده ایم همان بی وصال دوست
گویی طریق عشق فراموش کرده ایم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲ - چنان ز آتش دل سینه مشتعل کردم
گوهر بعدی:شماره ۳۴ - چه ریزد شعله ی غم جای می در جام من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
