شماره ۵۲ - امروز نیامد به من از دوست بریدی

امروز نیامد به من از دوست بریدی
ناورد از آن لعل دلاویز نویدی ۱

هر روز پیامش سوی رندان سحر خیز
پس زودتر از قافله ی صبح رسیدی ۲

ای پیک صباگو بوی از خاک نشینان
با همچو غزال از چه به یک بار کشیدی ۳

گفتی که دم آخرم آیی تو به بالین
باز آی که دیگر به بقا نیست امیدی ۴

تا بر ننشیند به ضمیر تو غباری
پیشت نفس آهسته کشیدیم و تو دیدی ۵

خون گشته دل از طره ی مشکین تو مانا
بین اشک من ار نافه ی نابسته شنیدی ۶

پیش گل رؤیت بز دار لاف شکفتن
چون باد سحر گه دهن غنچه دریدی ۷

بایست که از خون شهیدان کند امساک
آن شیخ که شوید دهن از ذکر نبیدی ۸

شد کهنه صفی دلق به بازار خرابات
یک بار در آور زپی رهن جدیدی ۹