بخش ۲۳۳ - عبدالسمیع و البصیر

بود عبدالسمیع آنکس که ز اشیاء
نیوشد صوت حق با سمع معنا ۱

ز هر شیئی نیوشد صوت خاصی
که در آن رتبه دارد اختصاصی ۲

بعین سمع هم عبدالبصیر است
که ز اشیاء دید حق را ناگزیر است ۳

هر آن کز گوش حق بشنید ناچار
ز چشم حق ببیند هم در آثار ۴

حق او را مظهر سمع و بصر کرد
باو خود را از این دو جلوه‌گر کرد ۵

پس او بیند در اشیاء ذات حق را
نیوشد هم ز حق آیات حق را ۶

همان چشمی که اول ذات خود دید
همان گوشی که صوت خویش بشنید ۷

تجلی کرد و ز اشیاء جلوه گر گشت
هر آن شیئی عین آن سمع و بصر گشت ۸

هر آن کز حق چنین صاحب نظر شد
بخاصه مظهر سمع و بصر شد ۹

به بیند حق ز هر شیی خود نمائی
کند در عین قدس و کبریائی ۱۰

بمعنای دگر سمع و بصر را
بهر جنبنده او بخشد اثر را ۱۱

چه حق فرموده از صدق ضمیرش
تجلی از سمیع و از بصیرش ۱۲

نیوشد آن دعا کز حق تمنا
باستعداد خود دارند اشیاء ۱۳

کند حق هم ز فیاضی اجابت
نگردد رد بدر گاهش انابت ۱۴

به بیند هم زهر شیئی آنچه خودخواست
بود تشریف آن بر قامتش راست ۱۵

هر آنچیزی که از حق او طلب کرد
ز حق بگرفت و در اخذش طرب کرد ۱۶

کسی کاین نکته یابد در شهودش
سمیع است و بصیر از حق نمودش ۱۷