بخش ۲۷۴ - عبدالصمد

بود عبدالصمد بی‌اشتباهی
خلایق را همه قصد و پناهی ۱

صمد زیرا که بر معنای قصد است
جناب رفعتش مأوای قصد است ۲

بود بالطبع هر جنبنده معتاد
که در وقت بلیاتش کند یاد ۳

بهر حاجت هر آن عبد از نیازی
بیاد آرد که دارد کار سازی ۴

بیاد آرد که هستش مستعانی
که نبود منفک از وی نیم آنی ۵

بعین آنکه او را نیست جائی
نباشد خالی از وی ماسوائی ۶

بعین آنکه ناید در تصور
بود هر ذره‌ئی از هستیش پر ۷

ابا آنکه نشانی نیست از وی
توز و گوئی مکه مملو است هر شیی ۸

چنان نادیده‌اش خوانی دمادم
که پنداری بود او کل عالم ۹

صمد پس سید و قصد و پناهست
دگر لاجوف له بی‌اشتباه است ۱۰

بود یعنی بسیط او در حقیقت
نه کز جوع و عطش شیئیست مصمت ۱۱

نباشد طفره در بود و دوامش
در اوصاف کمالی دان تمامش ۱۲

نباشد سلب زو خیر و کمالی
نه هم شبه و نظیرش در خصالی ۱۳

نه چون ممکن که او را جوف وجوعست
باو هر نقص و فقدانی رجوع است ۱۴

صمد در هر کمالی اوست کامل
مقدس از مخالف و از مقابل ۱۵

کسی کاو را دلیل معرفت کرد
تجلی بروی این اسم و صفت کرد ۱۶

مگر عبدالصمد خوانند قومش
بیکسانست بیداری و نومش ۱۷

نماید حق باو دفع بلیات
ز امدادش شود ایصال خیرات ۱۸

شفیع او بهر اعطا ثوابست
معین خلق در رفع عذابست ۱۹

به بیند حق ز چشم او دمادم
بعنوان روببیت به عالم ۲۰