بخش ۲۹۴ - عبدالغنی

ز حق عبدالغنی دارد غنائی
که ز استغنا نبیند ما سوائی ۱

نمود از ما سوا حق بی‌نیازش
باستغناست از خلق امتیازش ۲

بمحتاجان عطا بی‌مسئلت کرد
باستعداد لیک آن موهبت کرد ۳

دهد بی مسئلت الا که قائل
باستعداد باشد نطق سائل ۴

دهد یعنی عطاگر بی‌سوالی
طلب ز او کرده‌اند از نطق حالی ۵

چه باشد فقر ذاتی بهر ممکن
بمعنی افتقار اوست بین ۶

سوی آن کو بهمت‌هاست جامع
باو فقر و غناها جمله راجع ۷

غنا چون بحرش اندر آستین است
بذات خود غنی از عالمین است ۸

چو ذاتش فانی اندر ذات حق است
غنایش ثابت از اثبات حق است ۹