هوش مصنوعی: متن به بررسی مفاهیم عرفانی مانند «شفع» و «وتر» می‌پردازد و تفاوت‌های میان اعیان و اسما (اسماء و صفات الهی) را بیان می‌کند. شفع نمایانگر نور و صفات آشکار است، در حالی که وتر به ذات الهی اشاره دارد. این مفاهیم با اشارات عرفانی و استعاره‌های عمیق توضیح داده شده‌اند.
رده سنی: 18+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به دانش پیش‌زمینه و بلوغ فکری دارد. بنابراین، برای مخاطبان بزرگسال مناسب‌تر است.

بخش ۴۸۷ - الوتر

بود وترت اشارت باز بر ذات
بعنوان سقوط اعتبارات ۱

احد را سوی شیئی نسبتی نیست
باو هم نسبت هر شیئ منفی است ۲

در این حضرت ز شیئی اعتباری
نباشد برخلاف شفع آری ۳

چو باشد شفع را اندر تمکن
ز اسمائی و اعیانی تعین ۴

از این معنی بوجه استعارت
بشفع و وتر فرماید اشارت ۵

عبارت شفع از اعیان و اسماست
اشارت وتر بر ذات مسماست ۶

ز شفعش نور وصفی آشکار است
ز و ترس سر ذاتی برقرار است ۷

ز شفع احببت ان اعرف بجا گفت
ز وتر از کنت کنزش رازها گفت ۸

خوداین از فهم اهل حسن نهانست
کسی فهمد نکو کاسرار دانست ۹
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۱۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:بخش ۴۸۶ - واسطه الفیض و المدد
گوهر بعدی:بخش ۴۸۸ - الوجود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.