شماره ۲۳ - دل برد از من آن پسر پیرهن کبود

دل برد از من آن پسر پیرهن کبود
گر جان نرفت در پی او، آن دگر که بود ۱

رفت آن نگار و گریه فزون است هر زمان
چون رفت عمر، اشک ندامت بگو چه سود ۲

هر جا سرود عشق تو گویند عاشقان
از چشمه سار دیده من می رود درود ۳

در سینه جای کرد چو جان در بدن مقیم
هر ناوکی که بر دل مجروح من گشود ۴

عاشق به جور بر نتوانست داشت دل
هر چند خویش را به جفای تو آزمود ۵

آیینه دلم شده از زنگ غم سیاه
جز باده کی توان ز دل آن زنگ را زدود ۶

آن دم به عشق دست در آغوش داشتم
کادم هنوز در عدم آباد خفته بود ۷

در چنگ غم فتاده، چه سازد، عجیب نیست
صوفی مستمند بنالد اگر چو عود ۸