شماره ۲۲ - آن کس که روز را به فراق تو شب کند

آن کس که روز را به فراق تو شب کند
گر در غم تو زنده بماند عجب کند ۱

از تف و تاب عشق دل من به جان رسید
راحت کجا بود بدنی را که تب کند ۲

زاهد اگر به خواب ببیند لب ترا
در کنج صومعه، می حمرا طلب کند ۳

عیشی که عاشقان به غمش در جهان کنند
خسرو کجا به مجلس خود آن طرب کند ۴

دوشینه هر که لاف زد از تار زلف او
زآنش به گوشمال، مغنی ادب کند ۵

از شوق چشم مست تو کان عین فتنه است
شیخ زمانه میل به آب عنب کند ۶

صوفی مستمند ز سودای لعل یار
عناب را ببوسد و میل رطب کند ۷