شماره ۲۶ - بر عارض تو خط، چو پراکنده می شود

بر عارض تو خط، چو پراکنده می شود
ترک فلک غلام ترا بنده می شود ۱

آن دم نبات را نکند هیچ کس قبول
کان لعل شکرین تو پر خنده می شود ۲

دانی که چیست نرگس مخمور سر به پیش
از چشمهای مست تو شرمنده می شود ۳

آن را که کشت غمزه شوخ تو بی گناه
چون از لبت شنود سخن زنده می شود ۴

گویی که دل چراست برین آستان مقیم
جانا سگان کوی ترا انده می شود ۵

از خون مشوی دامن رعنای خویش را
کز چشم عاشقان تو زاینده می شود ۶

وا حرتا که از سر کوی تو نامید
صوفی مستمند تو برکنده می شود ۷