شماره ۲۹ - بیا که عید صیام است و باز فصل بهار

بیا که عید صیام است و باز فصل بهار
غم زمانه بدل کن به باده گلنار ۱

چو دهر حادثه زای است و عمر مستعجل
اگر تو مست نباشی چرا شوی هشیار ۲

سبوی باده به دست آر با پری رویی
چه مانده ای تو گرفتار جبه و دستار ۳

خمار باده لعل لبان او دارم
درین خمار تو ساقی صراحیی زخم آر ۴

به خواب، لعل لبان تو دوش می دیدم
مراست این شرف آری ز دولت بیدار ۵

ز یمن عشق تو گشتم غنی بحمدالله
مراست چهره زرین و دیده دربار ۶

به روز واقعه در دامن تو آویزد
بروید از گل صوفی مستمند چو خار ۷