شماره ۳۲ - گل نورسته من عزم چمن دارد باز

گل نورسته من عزم چمن دارد باز
می کند روح و روان در عقب او پرواز ۱

نه منم مایل آن حلقه گیسو تنها
همه کس را به جهان هست هوس عمر دراز ۲

هر شبی سوز دل خویش بگویم با شمع
پیش او نیست چو روشن صفت سوز و گداز ۳

نکند مرغ دلم جز سرکویش منزل
همچو شاهین که به سر پنجه شه آید باز ۴

می کند میل به آن طاق دو ابرو عابد
روی آرند به محراب بلی اهل نماز ۵

تا تو از بند خود آزاد نگردی چون نی
نشوی محرم اسرار و نگردی دمساز ۶

خواست صوفی که کند راز دل خود نهان
اشک خونی است دمادم شده او را غماز ۷