شماره ۴۲ - وقت آن شد که اقامت به خرابات برم

وقت آن شد که اقامت به خرابات برم
چند در مدسه بی فایده اوقات برم ۱

عمر بی صحبت رندان خرابات گذشت
باقی عمر به آنجا به مکافات برم ۲

می کند آن عنب آینه دل، صافی
خواهم این زنگ غم از طلعت مرآت برم ۳

خود فروشی است کرامات بگو زاهد را
من چرا رنج دل از بهر کرامات برم ۴

زلف آن شاه پسر فتنه دور قمرست
زان شر و شور امان سوی خرابات برم ۵

طاق محراب دو ابروی تو کو در شب زلف
تا دل غمزده خود به مناجات برم ۶

هر کسی روز جزا فخر کند از عملی
من چو صوفی غم او را به مباهات برم ۷