شماره ۵۸ - هر که آن چشم سیه دید، آن لبان آل او

هر که آن چشم سیه دید، آن لبان آل او
گشت جان چون دل کنون در دست غم پامال او ۱

چون عیان شد طلعت خورشید آن ماه منیر
ذره وارست این دلم رقاص در دنبال او ۲

می شود بریان کبوتر، زآتش دل چون کنم
گر ببندم نامه شوق ترا بر بال او ۳

من چه گویم حال دل با زلف او چون گوی را
در جهان چوگان بود خود مطلع بر حال او ۴

خواهم از باغ وصالش لب به لب شفتالویی
چون خدادادست حسن از وجه باشد مال او ۵

بس که مرغ روح من پر می زند در کوی دوست
شرم می آید مرا دیگر ازین افعال او ۶

پار صوفی را به کوی دوست گاهی بود راه
رفت آن حال و بتر از پار شد امسال او ۷