بخش ۱۳ - دوای غم نتوان ساخت جز به باده ناب

دوای غم نتوان ساخت جز به باده ناب
مرا به لطف خود امروز ساقیا دریاب ۱
در جواب او ۲

سحر چو طلعت زناج دیدم اندر خواب
ز شوق آن دل بریان جگر شدست کباب ۳

علی الصباح به از کوزه عسل باشد
به پیش خاطر مخمور کاسه سیراب ۴

چه خوش بود به جهان سایه بان نان تنک
که میخ او ز گرز باشد و لغانه طناب ۵

دلم چو خسته جوع است می کنم پرهیز
بیار گرده بریان و شربت عناب ۶

به خانقه نشود نان تمام، می ترسم
مکن تو عیب اگر می روم به عین شتاب ۷

چو دید کله بریان به نان شمسی ضم
نه شرم کله قندست این زمان دریاب ۸

مکش تو منت دو نان چو صوفی مسکین
به نان خشک قناعت کن و به کوزه آب ۹