بخش ۲۴ - لب لعل تو شفای دل بیماران است

لب لعل تو شفای دل بیماران است
هر که را نیست غم و درد تو بیمار آن است ۱
در جواب او ۲

وه که امروز چو پالوده دلم لرزان است
که به ناگه بربایند، چو در دکان است ۳

هیچ دانی که چرا دنبه بود در پی گوشت
هست این چاکر دیرینه و او سلطان است ۴

گر فروشند به ملک دو جهان یک گیپا
بخر امروز تو ای خواجه که بس ارزان است ۵

چند گویی که مرا هست هوس آب حیات
بهتر از آب حیات ارطلبی این نان است ۶

گر بسوزد مکنش عیب تو ای یار عزیز
دل سودا زده چون در هوس بریان است ۷

گر چه با گوشت برابر شده، گر طباخ
کرد صد پاره تنش را و سزای آن است ۸

هر چه گویند ز شوق عسل و قلیه برنج
در دل صوفی سودا زده صد چندان است ۹