بخش ۳۶ - خاطرت هست چو برگ گل نسرین نازک

خاطرت هست چو برگ گل نسرین نازک
نکشم آه و شد اندر دل من جور تو لک ۱
در جواب او ۲

نان که چون خاطر یارست درین سفره تنک
ای عزیزان گرانمایه بنوشید سبک ۳

گوشت را زود بدرید چو دل از دشمن
چو تنی خسته بدخواه کنیدش جک جک ۴

شوربا را که بود گرم چو دلهای محب
همچو دیدار رقیبانش مسازید خنک ۵

صحن پالوده که لرزان چو دل من باشد
هست شیرین چو لب لعل نگار چابک ۶

لشکر اطعمه چون صف بکشد در میدان
می زن از هر طرفش همچو سوار چابک ۷

دایم از بیم که نان کم نشود در سفره
می کند این دل سودازده من تک تک ۸

بر سر سفره چو همکاسه شوی با صوفی
بس که از کینه اشکم تو بگریی جک جک ۹