هوش مصنوعی:
این متن شعری از حافظ است که در آن شاعر از امیدواری و خیر در پایان سختیها سخن میگوید. سپس به توصیف دل گرسنه و مشتاق خود میپردازد که به دنبال لذتهای معنوی و مادی است. در ادامه، از عادات روزمره مانند خوردن نان تازه و حضور صوفی در جمع عامه یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
بخش ۷۹ - کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرست
کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرست
که نا امید نباشی که عاقبت خیرست ۱
در جواب او ۲
دلم که در پی بغرا همیشه در سیر است
چه پخته کار غنیمی که داعی خیرست ۳
دل گرسنه من دوش گفت با بریان
درآ در آی که این خانه خالی از غیرست ۴
چرا رود سوی مطبخ روان دل من گفت
به دانه های برنج او اسیر چون طیرست ۵
روم به خدمت خباز، زان که هر روزی
به نو چو خوردن نان رسم این کهن دیرست ۶
عجب مدار که صوفی رسد به دعوت عام
که از برای همین کار خاصه در سیرست ۷
که نا امید نباشی که عاقبت خیرست ۱
در جواب او ۲
دلم که در پی بغرا همیشه در سیر است
چه پخته کار غنیمی که داعی خیرست ۳
دل گرسنه من دوش گفت با بریان
درآ در آی که این خانه خالی از غیرست ۴
چرا رود سوی مطبخ روان دل من گفت
به دانه های برنج او اسیر چون طیرست ۵
روم به خدمت خباز، زان که هر روزی
به نو چو خوردن نان رسم این کهن دیرست ۶
عجب مدار که صوفی رسد به دعوت عام
که از برای همین کار خاصه در سیرست ۷
تعداد ابیات: ۶
۲۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۷۸ - مرا ز آدم خاکی چو ضم بود میراث
گوهر بعدی:بخش ۸۰ - دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
