بخش ۸۹ - سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست

سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست
قیمت هر کس به قدر همت والای اوست ۱
در جواب او ۲

تا به بریانی که صد جان در جهان شیدای اوست
«سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست» ۳

چون هریسه فارغ است از روغن و سوز درون
زان همه فریاد مشتاقان ز استغنای اوست ۴

فتنه آن گرده نانم که از سودای او
در میان شهر در هر گوشه ای غوغای اوست ۵

بر رخ پالوده گر باشد هزاران خط و خال
از هوای گرده گندم که را پروای اوست ۶

گر ز شوق دنبه بر زناج گشتی مبتلی
در بلا تسلیم شو، کان هم ز مرهمهای اوست ۷

چون دل من، بنده بریان شد و غم حاصل است
مایه شادی همه از دولت غمهای اوست ۸

تا ز وصل نان و بریان صوفی مسکین جداست
گوئیا غمهای عالم بر تن تنهای اوست ۹