بخش ۱۰۰ - نوش کن خواجه علی رغم صراحی شکنان

نوش کن خواجه علی رغم صراحی شکنان
باده تلخ به یاد لب شیرین دهنان ۱
در جواب او ۲

هوس قلیه کدو دارم و اندیشه نان
این مرادست مرا، بار خدایا برسان ۳

سائلی کرد ز گیپا، ز من خسته سوال
گفتم آنجا نتوان گفت که سری است نهان ۴

همت برهان دل گرسنه بریان و برنج
چون دلیل است بیا خواجه و ما را برهان ۵

«رنگ رخساره خبر می دهد از سر ضمیر»
علت گرسنگی چند توان داشت نهان ۶

هیچ دانی که برنج از چه بود آشفته
خون بسیار خورد هر نفسی از بریان ۷

صحن بغرا برسان«اطعمهم من جوع»
تا بیابم من سودا زده زین خوف امان ۸

صوفی دل شده و صحنک بغرا و برنج
هر کسی را بود امروز مرادی به جهان ۹