هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و اشتیاق شدید خود سخن می‌گوید و از درد فراق و بی‌قراری خود می‌نالد. او از تشبیهات مختلف مانند پروانه دور شمع، مجنون و لیلی، و میل به خوشه‌های انگور استفاده می‌کند تا احساسات خود را بیان کند. در پایان، شاعر به آرزوی خود برای رسیدن به معشوق اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و ادبیات کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

بخش ۱۲۷ - چراغ روی ترا شمع گشته پروانه

چراغ روی ترا شمع گشته پروانه
مرا ز حال تو با جان خویش پروا نه ۱
در جواب او ۲

مرا که در دل و جان آرزوی بریانه
دو دیده در غم نان چون کباب گریانه ۳

شنیده ای صفت اشتیاق مجنون را
مرا به کله و گیپا هزار چندانه ۴

زشوق حلقه زنجیر زلبیا امروز
بیا ببین که دلم گشته است دیوانه ۵

هوای خوشه انگور تا مراست به سر
نمی کند دل من میل سوی دردانه ۶

ز اشک و سوز دمادم که دیده از بریان
برنج از آن سبب این دم چنین پریشانه ۷

کجاست صحنک پالوده این زمان یارب
که مرهم دل ریش است و راحت جانه ۸

اگر ز دار جهان رفت صوفی مسکین
هنوز در سر او آرزوی بریانه ۹
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:بخش ۱۲۶ - آن کس که به دست جام دارد
گوهر بعدی:بخش ۱۲۸ - در همه دیر مغان نیست چو من شیدائی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.