بخش ۱۳۰ - رخ تو مظهر انوارهای سبحانی است

رخ تو مظهر انوارهای سبحانی است
خط تو آیت الطافهای ربانی است ۱
در جواب او ۲

مرا به صحنک بغرا محبت جانی است
اگر چه معده پر از نان گرم و بریانی است ۳

چه می کنی صفت امروز آب حیوان را
به شیر منش نظر کن که آب حیوانی است ۴

به شهر اگر دل بریان به جان فروشد کس
جگر بماند از آن کس بخر که ارزانی است ۵

ز سر باطن گیپا نیافت کله وقوف
بلی چو در دل او رازهای پنهانی است ۶

ز اشک و ناله و سوزی که شب ز بریان آید
برنج را بنگر اندرین پریشانی است ۷

هوای قلیه کدو در سر من است ولیک
دل شکسته پر از آرزوی بورانی است ۸

عوض کند به دو عالم اگر ته نان کس
به نزد صوفی مسکین کمال نادانی است ۹