بخش ۲۸ - نامه نهم

این سخنان خادمه چون باز گفت
چهره او چو گل احمر شکفت ۱

خادمه را خواست بسی عذر، نیک
او به تمنای رخ یار لیک ۲

روی نهاد او به کف پای این
شاد شد او زین خبر نازنین ۳

گفت ایا سرو قد نوجوان
از من دلداده سلامی بخوان ۴

بنده نوازی کنیم بی عدد
گر بکنی شاد دلم را ز خود ۵

منت و صد شکر تو بر جان من
ای بت شیرین لب خندان من ۶

ای لب تو آرزوی جان مرا
چاک کنم در غم تو جامه را ۷

گرچه مرا سوخت غمت همچو عود
هجر به امید تو آسان نمود ۸

هر چه به یاد تو مرا آن خوش است
گر همه آن دوزخ پر آتش است ۹

درد تو بهتر ز دوایی دگر
نیست مرا جز تو هوایی دگر ۱۰

عشق تو خوشتر ز همه کاینات
لعل تو سرچشمه آب حیات ۱۱

ای بت عیار به من رخ نما
من به امید تو کشیدم بلا ۱۲

نیست مرا طاقت صبر و قرار
باز رهان زودترم ز انتظار ۱۳

صبر من و مهر تو شد ناپدید
عشق چنین در همه عالم که دید ۱۴

خادمه بر گوی دگر بار تو
این سخنانم بر دلدار تو ۱۵