شمارهٔ ۱۰ - منصب شاهانه

قدمی رنجه کن ای دوست! به کاشانه ی ما
ساز آباد ز خود، کلبه ی ویرانه ی ما ۱

می و معشوقه و مطرب همه یکجا جمعند
چشم بد دور از این مجلس رندانه ی ما ۲

پای از سر نشناسیم حریفان مددی
ساقی این می زکجا ریخت به پیمانه ما ۳

شحنه شهر که از مست کشد پوست ز تن
گو بیا و بشنو نعره ی مستانه ی ما ۴

ترک مسجد کنی از زاهد پشمینه قبا
گر گذارت فتد از کوچهٔ میخانه ما ۵

به حقیقت نتوان دید جمال بت ما
چشم زاهد که بود تنگ تر از خانه ما ۶

دل به زنجیر سر زلف نگاری ست به بند
عاقلان را چه خبر از دل دیوانه ی ما ۷

ما گدایان در خانهٔ شاه نجفیم
هر کسی را نرسد منصب شاهانه ی ما ۸