شمارهٔ ۳۵ - دل می طپد

ای چشمهٔ حیوان خجل از لعل لبانت
وی آب بقا منفعل از آب دهانت ۱

ابروی کجت هست، کمان و مژه ات تیر
دل می طپد اندر بر آن تیر و کمانت ۲

از سرو ندیده است کس این قامت و رفتار
خود منفعلم، خوانم اگر سرو روانت ۳

از بس سخنان تو بود دلکش و جان بخش
ارباب سخن در عجب اند از سخنانت ۴

از حسرت آن موی میانی که تو داری
جسمم شده باریکتر از موی میانت ۵

خیزم ز لحد رقص کنان، از پس مرگم
یک روز اگر نام من آید به زبانت ۶

اینم عجب آید که چه جنسی تو که عشاق
جویند ز هر سو، چو هلال رمضانت ۷

گر باده خوری پا منه از خانه تو بیرون
ترسم که بگیرند به مستی عس سانت ۸

شیرینی شعر تو گرو، می برد از قند
«ترکی» نی قند است مگر کلک و بنانت ۹