شمارهٔ ۴۰ - گلشن وصل

از من ای دوست! تو را مهر بریدن عجب است
در حق من سخن غیر، شنیدن عجب است ۱

جان من آمده از حسرت لعل تو به لب
لب چون لعل تو را غیر مکیدن عجب است ۲

بر سر کوی تو یک عمر نشستن، سهل است
نمک وصل تو روزی، نچشیدن عجب است ۳

آهوی چشم تو نخجیر کند شیران را
آهو اندر عقب شیر دویدن عجب است ۴

از تو ای خواجه! که صد بنده به یک بوسه خری
بندهٔ مثل منی را نخریدن عجب است ۵

چشم را چشم کبودان، سیه از سرمه کنند
از تو بر چشم سیه، سرمه کشیدن عجب است ۶

گر خلد خار فراق تو به جانم نه عجب
گلی از گلشن وصل تو نچیدن عجب است ۷

نیش فصاد ز دست تو گشاید رگ خون
خونش از چشم من زار، چکیدن عجب است ۸

جان فدا کردن «ترکی» به تو نبود عجبی
جان فدا کردن و، روی تو ندیدن عجب است ۹