شمارهٔ ۴۳ - صفای صبح

جان زنده می شود ز دم جان فزای صبح
گویی دم مسیح بود در هوای صبح ۱

صبح است و خیز تا سوی میخانه رو کنیم
زان پیش کافتاب رسد از قفای صبح ۲

دانی که شب چراست به دینگونه قیرگون
گویا سیه کرده ببر، در عزای صبح ۳

دیدی که حقه باز شب تار را چسان
رسوا نمود خندهٔ دندان نمای صبح ۴

آن کس که خفته از سر شب، تا طلوع شمس
آگه کجا بود ز هوا و صفای صبح ۵

کس قدر صبح را نشناسد چو شب نشین
شب خفته تا به صبح، چه داند بهای صبح ۶

عاشق که زلف یار، به دستش فتد شبی
حاشا که انتظار کشد از یرای صبح ۷

خاک وجود، آتش دوزخ دهد به باد
آن آب چشم نیم شب و، ناله های صبح ۸

«ترکی» به کیمیا اگرت میل و رغبت است
آن کیمیا نماز شب است و، دعای صبح ۹