شمارهٔ ۶۲ - مژده وصل

ای صبا! نکهتی از شیراز بیار
عرض حالی ببر و، راز دلی باز بیار ۱

از من زار پیامی، سوی دلدار ببر
نامه ای زان بت عاشق کش طناز بیار ۲

مدعی تا نکند فهم، که در نامه چه بود
مطلبش فهم کن و، نامهٔ سرباز بیار ۳

در میان من و او سری و رازی ست نهان
بی کم و بیش، همان سر و همان راز بیار ۴

غزلی از من دل خسته به گوشش برسان
سخنی از لب آن یار خوش آواز بیار ۵

یکدم ای باد صبا! کن تو مسیحا نفسی
مژدهٔ یار مرا از ره اعجاز بیار ۶

نازنین یار من، ار ناز کند یا که نیاز
خبر ناز و نیازش، تو به صد ناز بیار ۷

یار من سخت عزیز است تو خارش، مشمار
پیش من نامه او را تو، به اعزاز بیار ۸

مبتلای من اگر مژدهٔ وصلی به تو داد
مژده اش بی خبر از مردم غماز بیار ۹

تا به «ترکی» نبرد ظن کسی ای باد صبا!
از بر دوست، پیامی غلط انداز بیار ۱۰