شمارهٔ ۷۳ - شب هجران

آن پری چهره نگاری که منم خاک درش
میل دارم که شبی تنگ بگیرم ببرش ۱

من نظر جز به جمالش نکنم جایی و، او
روی درهم کشد ار سوی من افتد نظرش ۲

بی وفایی همه آموخته در مکتب و بس
گویی از علم وفا هیچ نباشد خبرش ۳

درپس پرده دل از دست، برد خلقی را
آه اگر پرده فتد از رخ همچون قمرش ۴

به قدم بوسی اش از خاک برون آرم سر
بعد مردن، اگر افتد، به مزارم گذارش ۵

عاشق سوخته دل، پا نکشد از در دوست
چون قلم، گر بشکافند دو صد بار سرش ۶

هر شبی را سحری هست ولی در عجبم
چه شب است این شب هجران، که نباشد سحرش ۷

مرغ هر دل که گشاید به هوایش پر و بال
بشکند عاقبت از سنگ جفا بال و پرش ۸

نه عجب گر بچکد از سخنم شربت و قند
گر شبی بوسه زنم بر لب همچون شکرش ۹

خبرش نیست که شب تا به سحر «ترکی» را
عوض اشک، رود خون دل از چشم ترش ۱۰