شمارهٔ ۹۰ - صبح وصال

ای رخت! ماه تمام و، خم ابروت هلال
مه و خورشید تو را بندهٔ آن حسن و جمال ۱

جعد گیسوی تو خود صورت جیم است نه جیم
زلف خوشبوی تو خود صورت دال است نه دال ۲

خال در گوشهٔ محراب خم ابرویت
همچنان است که در گوشهٔ محراب، بلال ۳

سبزه بر گرد رخت گر زده سر عیبی نیست
هاله برگرد مه او را نبود نقص کمال ۴

چه جفاها که کشیدیم به شبهای فراق
تا که یکبار، ببینیم رخ صبح وصال ۵

هر چه من سعی کنم عشق تو پنهان نشود
آب را ضبط نمودن نشود در غربال ۶

بار عشق تو چنان است که از سنگینی
من برآنم که تحمل نتوان کرد جبال ۷

رخم از عشق تو چون کاه شده زرد و ضعیف
تنم از هجر تو باریک شده همچو خلال ۸

شکر حق را که لب لعل تو شد قسمت من
بندگی هر که کند حق دهدش رزق حلال ۹

روزگاری ست که یاری ست مرا پاک سرشت
که جمالش بود اندر هما آفاق محال ۱۰

هر کسی را به جهان دامن یاری ست به دست
«ترکیا»دست تو و دامن پیغمبر و آل ۱۱