شمارهٔ ۱۳۵ - گلبن رعنایی

تا چند نگارا تو! بدخوی و ستمکاری
این خوی و ستمکاری از دست بده باری ۱

شغل تو دل آزاری ست کار تو جفا کاریست
تا چند دل آزاری، تا چند جفا کاری ۲

من بار غم عشق ات، پیوسته کشم بر دوش
تو از غم من خوردن پیوسته سبکباری ۳

تو با منی ار دشمن، من دوستت انگارم
من گر چه ترایم دوست، تو دشمنم انگاری ۴

هرگز نتوان برکند با سهل و به آسانی
آن دل که به تو بستم با سختی و دشواری ۵

مستند دو چشمانت ناخورده شراب اما
از مستی چشمانت من مست، تو هشیاری ۶

در چشم منش می جوی، ای گلبن رعنایی
در پای سمند تو بنشیند اگر خاری ۷

خال تو به عیاری برد از کف «ترکی» دل
عیار ندیدم من، با این همه عیاری ۸