شمارهٔ ۲۹ - محراب عشق

نهاد شمر چو بر خاک، ماه روی حسین
ستاره ریخت فلک بر غبار کوی حسین ۱

حیا نکرد ز روی نبی و فاطمه خصبم
نهاد خنجر بیداد، بر گلوی حسین ۲

به سجده رفت به محراب عشق، روح نماز
به جای آب شد از خون سر، وضوی حسین ۳

ندانم آنکه به زینب چها گذشت آن دم
که کرد با دل خونین نظر، به سوی حسین ۴

سوار بر شتر بی جهاز شد زینب
به شام رفت و به دل ماندش آرزوی حسین ۵

چسان به آتش دوزخ برند «ترکی» را
که هست آب رخ او، ز خاک کوی حسین ۶